-
Nuk janë sytë e mi
0700LKëto poezi gjallojnë në një realitet letrar mes
shpirtërores, onirikes si dhe një tradite metafizike tradicionaliste,
duke krijuar marrëdhënie me një tjetër konceptim të botës, më të shtyrë
dhe parak. Janë pikërisht poezi si “Kanga e ujit” ato që nëpërmjet një
figurativizmi tjetër, ftojnë drejt një kujtese e inteligjence universale
të qarkulluar pafundësisht, e quajtur ndryshe dhe “rikthimi i përjetshëm
i së njëjtës”. -
-
-
Nuk perfundon keshtu
01,200LTe tilla romanca vijne ralle… Sepse personazhi yne eshte e coptuar… e shpartalluar…. e drobitur nga humbja dhe e sheruar nga dashuar
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Ola ia mbath nga shtepia
0700LOla është dhjetë vjeçe dhe ka jetuar gjithmonë me mamanë. Por, tanimë, jeta e bukur ka marrë fund: Einari, partneri i mamasë, është transferuar në shtëpinë e tyre dhe, pas tij, vjen edhe një vëllaçko.
Ola është një vogëlushe disi e pasigurt, por ka një dhunti të veçantë për shpikje dhe një shoqe për kokë, me të cilën nuk mërzitet kurrë. Në një nga shëtitjet e tyre të shkurtra në zemër të pyllit, dy vogëlushet zbulojnë një kuti postare të verdhë dhe të ndryshkur mes shkurreve. E pabesueshme! Në të gjendet një kartolinë drejtuar Olës, ku është shkruar “Përshëndetje! Jam unë. Të dua shumë.” -
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Origjina e mendimit grek
0400LPër mendimin grek, nëse bota shoqërore duhet t’i nënshtrohet numrit dhe masës, natyra përfaqëson kryesisht fushën e përafërsisë ku nuk zbatohen as njehsime të sakta, as arsyetime të rrepta. Arsyeja greke nuk u formua aq nga marrëdhëniet njerëzore me gjërat, sesa nëpërmjet marrëdhënieve të njerëzve midis tyre. Ajo u zhvillua më pak nëpërmjet teknikave që veprojnë mbi botën, sesa nëpërmjet atyre që të bëjnë të kuptosh të tjerët dhe gjuha e të cilave është instrumenti i tyre i përbashkët: arti i politikës, i retorikës, i profesorit. Arsyeja greke është ajo që në mënyrë pozitive, të menduar, metodike, të lejon të veprosh mbi njerëzit e jo të shndërrosh natyrën. Në kufizimet, si dhe në risitë e saj, ajo është pjellë e qytetit.
-
Oriksi dhe Krejku
01,400L“Oriksi dhe Krejku” eshte njekohesisht nje histori e paharrueshme dashurie dhe nje vizion rrembyes i se ardhmes, ne nje bote postapokaliptike. Njeriu i Debores, i njohur si Xhimi para se njerezimi te pllakosej nga nje pandemi e tmerrshme, po rreket te mbijetoje ne nje bote, ku ai mund te jete njeriu i fundit mbi dhe. Ai vajton per humbjen e shokut te tij te ngushte, Krejkut, dhe te Oriksit, gruas se bukur e misterioze, me te cilen ishin te dashuruar qe te dy. Ne kerkim te pergjigjeve, Njeriu i Debores ndermerr nje udhetim – me ndihmen e Krejkerve, femijeve sygjelber te krijuar nga mendja brilante dhe e perbindshme e Krejkut – permes natyres se harlisur, qe jo shume kohe me pare pat qene nje qytet i madh, deri kur korporata te fuqishme e shpune njerezimin drejt nje udhe te pakontrollueshme mutacionesh gjenetike. I botuar per here te pare me 2003, Margaret Atwood na shpie ne nje te ardhme qe tashme eshte teper aktuale dhe aspak “letersi distopike e spekulative”, sic u cilesua asokohe. Me te njejten perzierje profecie dhe satire shoqerore me te cilen shkroi “Rrefenjen e sherbetores”, Margaret Atwood na dhuron nje roman te mprehte paralajmerues per te ardhmen e njerezimit dhe per te sotmen e tij.
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Pa zemër në kraharor
0500LKy libër është portretizimi regëtues i një epoke të shenjuar nga mungesa e dashurisë së vërtetë dhe hyjnizimit të seksit, në të cilën rrëfimtarja ia del gjithsesi të spikasë dashurinë, si thelbin e qenësishëm të jetës njerëzore. Kjo është ndoshta novela më magjepsëse e Mira Meksit, ku autorja shpalos një univers magjik, i cili popullohet nga qenie fantastike
-
-
-
-
-
-
-
-
-
Pakoja
01,090LPsikiatrija e re Emma Stein nuk ka dalë nga shtëpia që kur u përdhunua në një dhomë hoteli. Ajo ishte viktima e tretë e një psikopati, të cilin shtypi e quan “floketor” – sepse ai iu qeth flokët nga kokat e grave të abuzuara para se t’i vrasë ato.Emma, e cila ishte e vetmja që i shpëtoi jetës së saj, ka frikë se “flokëtori” mund ta ndjekë përsëri për të përfunduar veprën e tij të tmerrshme. Në paranojën e saj, ajo mendon se e njeh torturuesin e saj te çdo njeri, por që nuk e pa kurrë autorin e krimit. Vetëm në shtëpinë e saj të vogël në periferi të Gruneëald të Berlinit ajo ndihet ende e sigurt – derisa një ditë postieri i kërkon asaj të pranojë një pako për fqinjin e saj.Një burrë emrin e të cilit nuk e di dhe të cilin nuk e ka parë kurrë, megjithëse jeton në rrugën e saj prej vitesh
-
-
-
-
-
-
-
-
-
-
